..:زنده ام تا روایت کنم:..

بچه های (خوب ) انجمن انسان شناسی یک نمایشگاه عکس گذاشتن که چند تاشون خیلی بیسته (عکسای خودم!!!!) ولی پیشنهاد می کنم قبل و بعد غذا و قبل و بعد کلاساتون و قبل و بعد از آمدن به دانشگاه نرید ببینید چون بعضی هاشون دپرس کننده است و ممکنه حالتونو تو قوطی بکنه!

اینم واسه خاطر دل د.ه.ق:

دهبرزویی موبایل خریده!!اگه از این پست استقبال شد در پست بعدی شماره موبایلشو می نویسم!!!!

در ضمن د.ه.ق عزیز ندای شما به انگشت کوچیکه ی شلسبون منم نمی رسه!!

تهمینه میلانی را همه به عنوان فیلمسازی فمینیست می شناسیم.کسی که قهرمانان فیلمهایش زنانی هستند که با همسران ظالمشان کنار نمی آیند و همیشه علیه فشارها و محدودیت های جامعه می جنگند و در پایان فیلم رستگار می شوند و به فرجامی خوش می رسند یا با فدا کردن خود روح مبارزه را در زنانی مانند خود بیدار می کنند.

اما ساخته ی آخر او را نمی توان با این دیدگاه بررسی کرد.میلانی درفیلم آتش بس کمی از مواضع فمینیستی خود فاصله می گیرد و هر چند شخصیت اول زن او کمی معقول تر و منطقی تر از مرد داستان است اما او با ایجاد صحنه های جنگ و جدال زن و مرد و لجبازی های متقابل آنها کفه ی گناه و تقصیر مرد را سبکتر می کند.